sweet dreams

Ξέρω. Είναι που θέλεις επιτέλους να δεις ένα όνειρο αλλιώτικο. Ένα όνειρο ερωτικό, απ’αυτά που σε κάνουν να ξυπνάς με χαζό χαμόγελο και βλέμμα συνωμοτικό, που έχουν κάτι από την ένταση της επιθυμίας και μια υπόσχεση κρέμεται απ’την άκρη τους.

Δεν θέλεις παράξενα μηνύματα και λαβύρινθους ερμηνείας, δεν θέλεις άσκοπα πήγαινε-έλα του μυαλού σε παρελθόν και μέλλον, ούτε φως στα κρυφά σου συρτάρια. Θέλεις το αναπάντεχο που γίνεται καθημερινό σαν μια γουλιά από τον πρωινό σου καφέ.

Απλά πράγματα.       

φωτογραφία Willy Ronis

πρωί

Ξεκινάς να γράψεις ένα ποστ στην αρχή της εβδομάδας. Είναι πρώτη μέρα στη δουλειά, σε καινούργια δουλειά, νέα πρόσωπα, ξένα, νέος χώρος, νέος χρόνος, άλλες φωνές, πολλά τα βλέμματα, διαδρομές διαδρόμων αβάδιστων, σκάλες άγνωστων προορισμών και συναντήσεων.

Ξεκινάς να γράψεις ένα ποστ στην αρχή της βδομάδας και σε παίρνει η μπάλα, σε παίρνει σβάρνα ο χρόνος, σε τραβάνε οι μέρες απ’το μανίκι, μην τυχόν και ξεχαστείς πουθενά και ανασάνεις και φτάνει το τέλος της εβδομάδας, κοντοζυγώνει το Σαββατοκύριακο και δεν έχεις προλάβει να σκεφτείς πάνω από πέντε πράγματα -έχεις σκεφτεί γύρω στο ένα εκατομμύριο πράγματα άλλα ούτε πέντε απ’αυτά δεν είναι για σένα- δεν έχεις προλάβει να γράψεις ούτε αυτό το ρημάδι το ποστ και τώρα πια δεν έχεις καμιά όρεξη να γράψεις εκείνο το ποστ, δεν έχεις καμιά όρεξη να περιγράψεις μια πρώτη μέρα σε καινούργια δουλειά, δεν έχεις καμιά όρεξη να μιλήσεις για τίποτα εκτός ίσως από αυτή την αίσθηση ότι βρίσκεσαι ξανά σε εργασιακό περιβάλλον, το μούδιασμα και τον ενθουσιασμό που ακολουθεί το να είσαι “έξω” από το σπίτι, χωρίς τα παιδιά, μετά από αρκετούς μήνες να ξυπνάνε αυτά χωρίς εσένα και εσύ να πίνεις τον πρώτο σου καφέ μακριά τους.

Βάζω το ξυπνητήρι μου στις έξι παρά, να πλυθώ και να φτιάξω το γάλα του μωρού, να τον ταΐσω,  να τον αλλάξω και να τον ξανακοιμήσω. Να κοιμήσω αυτόν και μαζί και την ενοχή που ξυπνώντας δεν θα είναι το πρόσωπό μου το πρώτο που θα δει. Σκεπάζω τη μικρή και φιλάω το ένα ροζ μαγουλάκι. Ετοιμάζομαι κρυφοκοιτάζοντας το ρολόι και νιώθω όμορφα που θα ντυθώ και θα περιποιηθώ τον εαυτό μου, θα αφήσω την φόρμα μου στην άκρη και τα μαλλιά μου κάτω. Εργαζόμενη μητέρα, άλλη μια εργαζόμενη, άλλη μια μητέρα, άλλη μια μέρα που κάτι υπέροχο μπορεί να συμβεί ή να πάνε όλα κατά διαόλου, ποντάρω πάντα στο πρώτο και μέχρι να’ρθει το βράδυ ελπίζω να πάρω τα λεφτά μου.

Βγαίνοντας νιώθω τον πρωινό αέρα, νιώθω το στίγμα της μέρας που έφτασε και γεμίζω από ενέργεια και από κάτι απροσδιόριστο. Από κάτι που με κάνει να μουρμουρίζω ένα παλιό τραγουδάκι, λίγο χαζό, μελό και αναχρονιστικό, για πρωινά ξυπνήματα με φιλιά στα μαλλιά και αγάπες βγαλμένες από ταινία ελληνική. Με λίγο από Βουγιουκλάκη, λίγο από Καρέζη και μια δόση Μελίνα, η μέρα –λέω- δεν μπορεί παρά να βγει καλή.

φωτογραφία Willy Ronis

σαν μικρά παιδιά

Μέρες μετά τις εκλογές και τα αντιφατικά συναισθήματα συνεχίζονται. Η ελπίδα να ζωντανεύει ξανά από τη μια, η απορία, η θλίψη και η ντροπή για τα “παιδιά” με τις μαύρες μπλούζες από την άλλη. Έχω θορυβηθεί με την είσοδο της ΧΑ στη βουλή. Έχω απογοητευτεί απ’την –ανύπαρκτη- παιδεία μας, από τα άγρια ένστικτά μας, απ΄την ανοχή και συνενοχή. Όπως και να έχει πάντως, θέλω να πιστεύω πως καθώς θα βγαίνει σιγά σιγά το “χρυσό” προσωπείο, θα φανερωθεί το μαύρο πρόσωπο που κρύβεται από κάτω, ώστε όλοι να μπορέσουν να το δουν. Και να το στείλουν στη σπηλιά του. Οριστικά.

Παίρνω τα παιδιά κάθε μέρα και τα πηγαίνω βόλτα. Τώρα που ο καιρός είναι επιτέλους με το μέρος μας, βγαίνουμε έξω και περπατάμε, καθόμαστε για πορτοκαλάδα και καφέ, απολαμβάνουμε την εποχή, την παρέα συνομήλικων μικρών μας φίλων, παιχνίδι και χαρά, κάθε μέρα να κινούμαστε, να αλλάζουμε εικόνες και διαθέσεις, να μην βαλτώνουμε, να ζούμε.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλούς μήνες, νιώθω αισιόδοξη ξανά. Έχω μια ελπίδα, έχω κι’έναν φόβο. Ένα μικρό τρέμουλο, σαν αυτά που κρύβουν οι μεγάλες αποφάσεις, τα νέα ξεκινήματα, οι στροφές σε κατευθύνσεις καινούργιες, αβάδιστες. Βλέπω τον μπέμπη πώς κάνει τα μικρά του βήματα μέσα στο σπίτι. Περπατάει αργά, προσεχτικά -μα γεμάτος αποφασιστικότητα και ενθουσιασμό- κοιτάει καλά, καλά γύρω του για πιθανές παγίδες, για ξεχασμένα παιχνίδια που μπορεί να ανατρέψουν την πορεία του, για κάθε λογής τρικλοποδιές. Έχει ένα μικρό φόβο μέσα του κι’αυτός, ένα τρέμουλο, μια αναστάτωση όχι απ’αυτές που σε σταματούν, αλλά από κείνες που σου δίνουν φτερά, που σε κάνουν ενώ μπουσουλάς να σηκωθείς, να στηρίξεις τα πόδια και να πεις. “Εγώ θα περπατήσω τώρα, όρθιος από δω και πέρα θα κοιτάζω τον κόσμο.” Όρθιος και χαμογελαστός. Περήφανος.  

Και αυτό είναι ίσως στη ζωή μας και το πιο σημαντικό, αυτό που μένει και από τις μέρες αυτές, πάνω από ψήφους, κόμματα και εκλογές. Ότι είδαμε κάτι να αλλάζει. Κάτι να κινείται, να προχωρά. Ότι δεν μείναμε στα ίδια, τα γνωστά, δεν αφεθήκαμε σ’ ένα μπουσούλισμα που μπορεί να σε πάει μόνο μέχρι την άκρη του δωματίου και πίσω ξανά. Αλλάξαμε και αλλαγμένοι προχωράμε, ανοίγουμε πόρτες, λέμε ναι σε καινούργιες εικόνες και σκέψεις, ελπίζουμε και ελπίζοντας περπατάμε. Να μην βαλτώσουμε. Να ζήσουμε. Όρθιοι και χαμογελαστοί. Περήφανοι. Σαν μικρά παιδιά.

φωτογραφία Sally Mann

τουλάχιστον

Και τώρα που επιτέλους αρχίσαμε να νιώθουμε σιγά, σιγά, τη ζέστη του ήλιου στο πετσί μας και αφηνόμαστε σε κουβέντες για σχέδια καλοκαιρινά, για ταξίδια και μπανάκια ολοήμερα, τώρα που τη σκέψη κατακλύζουν σαγιονάρες, δροσερά καφτάνια και ζωηρόχρωμα μαγιό, τώρα έρχονται και οι εκλογές να μας χαλάσουν το όνειρο, να μας προσγειώσουν σε μια πραγματικότητα μίζερη ναι, αδιέξοδη όχι. Ελπίζω, τουλάχιστον.

Έφαγα για πρωινό φράουλες πασπαλισμένες με ζάχαρη συνοδευμένες από δύο κούπες δυνατό, γλυκό καφέ και έψαχνα να δω τους υποψήφιους των κομμάτων για το νομό Μαγνησίας. Πάντα το ίδιο πρόβλημα. Φτάνουν οι εκλογές, πας να ψηφίσεις, κοιτάς τα ψηφοδέλτια και … κενό, ποιοι είναι αυτοί και τι πρεσβεύουν? Άντε μετά να ρωτάς τελευταία στιγμή φίλους και συγγενείς να σου πουν ό,τι έχει ακούσει ο καθένας -πασπαλισμένο αυτό με διάφορες αμφιβόλου προελεύσεως φήμες- για να μπεις σε ένα παραβάν και να αποφασίσεις ποιος για τα επόμενα τέσσερα –λέμε τώρα- χρόνια θα αποφασίζει για σένα. Όλοι οι ετεροδημότες το ίδιο θέμα έχουμε, είναι λογικό, γνωρίζουμε καλύτερα τα της Αθήνας κι’ας ψηφίζουμε αλλού και ας είναι άλλοι αυτοί που θα κριθούν με την ψήφο μας. Φέτος λοιπόν σκέφτηκα να οργανωθώ από νωρίς και να πάω έτοιμη να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα και καθήκον. Φέτος θα τα κάνω όλα αλλιώς. Θα ψάξω, θα ρωτήσω, θα μάθω. Φέτος θα σώσω τη χώρα. Θα προσπαθήσω τουλάχιστον.

Αυτές τις μέρες όλο στις εκλογές είναι το μυαλό μου. Φταίει αυτό το τζογαδόρικο κομμάτι του εαυτού μου –τζόγο δεν παίζω, αλλά τον έχω μέσα μου- που με βάζει να σκέφτομαι προγνωστικά, να κάνω προβλέψεις και να ενθουσιάζομαι στη σκέψη της σωστής μαντεψιάς. Είμαι τύπος του στοιχήματος, είδος τζόγου κι’αυτό, αν και ελπίζω τα αποτελέσματα των εκλογών να μην είναι απλά μια ζαριά στο τραπέζι. Να έχουν κάτι από ελπίδα και αισιοδοξία. Κάτι από δύναμη και ανθρωπιά. Κάτι από μένα, κάτι από σένα, κάτι από τα θέλω μας και τα μπορώ μας. Απ’του παραμυθιού το τέλος. Να ζήσουμε καλύτερα. Εμείς. Όλοι. Να ζήσουμε. Καλύτερα. Τουλάχιστον αυτό. Καλύτερα. Τουλάχιστον.

Ετοιμάζω τα μικρά για βόλτα και ψιλοβολεύω το σπίτι. Όλο και κάποιο παιχνίδι ανακαλύπτω κάτω απ’τον καναπέ, το τηλεκοντρόλ πίσω από ένα μαξιλάρι, polly pocket μισοντυμένες στο πάτωμα, μια πιπίλα ξεχασμένη σ’ένα μπλε πιατάκι. Βιβλία και σημειώσεις να μπουν στη σειρά, κούπες από καφέ στο πλυντήριο, μωρομάντηλα, κρέμες, μπιμπερό, στην τσάντα. Κάνω γρήγορα γιατί όλοι περιμένουν εμένα και είναι θέμα χρόνου να ξεχτενιστούν μαλλιά, να λερωθούν μπλουζάκια, να τσαλακωθούν πουκάμισα και παντελόνια. Να φύγουμε, να ξεχαστούμε. Να παίξουν τα μικρά, να ξεσκάσουν, να χαρούν τη μέρα, τη μαμά και το μπαμπά, να έρθει το βράδυ, να πέσουν για ύπνο αμέσως χωρίς μη και μα. Ξερά. Τουλάχιστον.

φωτογραφία Sally Mann

Και έρχεται η στιγμή που δεν συνοδεύει το τραγούδι το ποστ, αλλά αντίθετα γράφεται το ποστ για το τραγούδι, είναι οι λέξεις που προσπαθούν – αδύναμα είναι σίγουρο- να πλαισιώσουν τη μουσική, να μιλήσουν γι’αυτή, για όσα εκείνη λέει, για όσα εκείνη φέρνει, για όσα προκαλεί. Κάπου εκεί μέσα σ’έναν ανεμοστρόβιλο από νότες είναι που θα’θελες να εξαφανιστείς και από εκεί να ξαναγεννηθείς. Με κάθε κύτταρό  σου να λάμπει, καινούργιο. Η μουσική, από τις πιο ωραίες αφορμή. Είναι πρόκληση οι νότες, είναι πρόσκληση σε βουτιά προς τα μέσα, σχεδόν μπορώ να νιώσω -καθώς η κάθε νότα έναν έναν τους ιστούς διαπερνά- το ανέβασμα σ’ένα φανταστικό βατήρα, το τέντωμα του σώματος, χέρια ενωμένα μπροστά, βαθιά ανάσα, τίναγμα στον αέρα και μετά το σπλατς, ηδονή, τι μαγική αυτή η αίσθηση του μέσα που ξυπνά και ρωτάει, που ξυπνά και απαιτεί και θέλει να ξέρει και αντέχει να μάθει, τι πτώση και βύθισμα και γαλήνη μετά και ταραχή μαζί, λίγωμα και στεγνός λαιμός και δίψα, η γεύση της γνώσης ασύγκριτη.

Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι αν θέλεις να ξέρεις αυτό που υποπτεύεσαι.

 

Το μουσικό θέμα που μ’έχει στοιχειώσει, από το όμορφο blog της meril.

αρχίσαμε

Αχ, δεν γουστάρετε τρελά που είμαστε σε προεκλογική περίοδο και ο καθένας βγαίνει και λέει ό,τι παραμύθι θέλει?

Θα ακούσουμε αυτό της κοκκινοσκουφίτσας που δεν άκουσε τη μαμά της και παραλίγο να τη φάει ο λύκος, αυτό με τα τρία γουρουνάκια που σώθηκαν χάρη στο γερό, το στέρεο, το ισχυρό σπιτάκι, το τζίτζικα και τον μέρμηγκα, αχ άμυαλε τζίτζικα τι σου έμελλε να πάθεις…

Μου αρέσουν πολύ οι προεκλογικές περίοδοι γιατί δίνουν στον καθένα την ευκαιρία να ξεπεράσει τον εαυτό του. Οι θρασείς να γίνουν θρασύτεροι, οι γελοίοι ρεντίκολα με τη βούλα, οι ασήμαντοι να πέσουν ακόμη πιο χαμηλά, να φανεί η γύμνια τους. Και θα δούμε τον κάθε ανεύθυνο να φοράει το πρόσωπο της υπευθυνότητας, τον κάθε ανίκανο να κρατάει τη σημαία του σωτήρα. Μέσα σε όλα θα ξεχωρίσουν (ελπίζω) και οι λίγοι που θέλουν πραγματικά να κάνουν κάτι γι’ αυτή τη χώρα. Και τους ανθρώπους της.

Αχ, προεκλογική περίοδος. Καλή φάση.

τη φωτογραφία δανείστηκα από το otherside.gr

ουρανοί και αστέρια και βύσσινο γλυκό

Και νιώθω πως λίγο ή πολύ, όλοι είμαστε σε μια κατάσταση αναμονής. Όλοι σαν κάτι να περιμένουμε, όλοι όλο και κάτι περιμένουμε, αναμονή της Άνοιξης που δεν λέει φέτος να έρθει -να έρθει και να μείνει, όλο πισωγυρίσματα είναι τώρα τελευταία και ο καιρός- αναμονή των εκλογών, αναμονή μιας σωτηρίας απρόσμενης σαν να κερδίζεις το joker και η ζωή σου να μετατρέπεται σε τηλεοπτικό σποτ. Και πράγματι κάπως έτσι νιώθω πως οι περισσότεροι φαντάζονται τη σωτηρία, να έρχεται από τον ουρανό και να παίρνει στα χέρια της τη χώρα και εμάς μαζί τυλιγμένους σ’ένα σύννεφο δόξας και απίθανων προβλέψεων.

Διαβάζω για κάποιους υποψήφιους κομμάτων και ώρες ώρες με πιάνει απελπισία. Αυτοί είναι οι νέοι άνθρωποι που περιμένουμε; Αυτοί είναι η ελπίδα για ένα αύριο πιο δίκαιο, ανθρώπινο, δημοκρατικό; Αυτοί αντιπροσωπεύουν το μέλλον; Έλεος.

Ονειρεύομαι να κάνω ένα ταξίδι, να φύγω για λίγο μακριά, ο Σ. και τα παιδιά μαζί μου, να παίζουμε δίπλα στη θάλασσα φτιάχνοντας αποτυχημένα καστράκια και αυτοσχέδια καράβια που βουλιάζουν με το πρώτο ελαφρύ κυματάκι. Να γεμίζει άμμο το περιοδικό μου, παγωτό να στάζει πάνω στο μαγιό μου και να τρελαίνομαι. Να σκιάζω το πρόσωπο με χρωματιστά καπέλα και να νιώθω κορμί και μυαλό να ξεροψήνονται κάτω από τον ήλιο. Να μυρίζει το δέρμα μου καρύδα και τα μαλλιά μου να μπερδεύονται απ’τη θάλασσα και το αλάτι. Να κάνουμε βόλτες τα απογεύματα σε στενά σοκάκια και να τρώμε βανίλια υποβρύχιο σε παγωμένο νερό. Να αγοράζω άχρηστα δώρα και σουβενίρ απ’τα τουριστομάγαζα και χειροποίητα κοσμήματα της πλάκας. Να έρχεται το βράδυ και αφού βάλουμε τα παιδιά για ύπνο, ο ουρανός και η θάλασσα μόνη παρέα μας, σιγανές κουβέντες και η μουσική της νύχτας να ντύνει τη "σκηνή" μας.

Ονειρεύομαι κατακόκκινες φέτες καρπούζι και χταπόδι ψημένο στα κάρβουνα. Μαυρισμένα πόδια και λευκά πέλματα να αφήνουν τα σημάδια τους στη μουσκεμένη άμμο, αστερίες και παγωμένες μαργαρίτες με μπόλικο αλάτι να μένει στα χείλη. Αέρινα φορέματα και ανοιχτά παράθυρα. Με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι. Λευκά σεντόνια και δροσερά φιλιά. Σιδερένια κρεβάτια και ιδρωμένα κορμιά. Νύχτες απ’αυτές που κολλάνε στο σώμα. Έρωτας και το φτερούγισμα της πεταλούδας. Εκεί. Ζωντανό. Σαν φέτα από λεμόνι στο νερό μας.

Και νιώθω πως λίγο ή πολύ, όλοι είμαστε σε μια κατάσταση αναμονής. Όλοι σαν κάτι να περιμένουμε, αναμονή μιας άνοιξης, αναμονή των εκλογών, αναμονή μιας σωτηρίας απρόσμενης. Tα προσπερνώ όλα αυτά και απλά περιμένω το καλοκαίρι. Και μέχρι να’ρθει θα το προσκαλώ δημιουργώντας εικόνες, θα το τραγουδάω, θα του τάζω ουρανούς και αστέρια και βύσσινο γλυκό.

αχ, καλοκαίρι…

φωτογραφία Willy Ronis